Trotse drager van het ‘Erkend Ambacht’-label, hét keurmerk voor puur vakmanschap en handgemaakt werk
Trotse drager van het ‘Erkend Ambacht’-label, hét keurmerk voor puur vakmanschap en handgemaakt werk
Ik ben Ann, gepassioneerd mandenvlechter. Wat begon in Denemarken als een ontdekking, groeide uit tot een levenslange liefde voor het ambacht. Met De Ullewanne deel ik mijn vakmanschap, rust en creativiteit.
Mijn verhaal
In 1999 woonde ik met mijn gezin in Denemarken, waar ambacht en handgemaakt vakwerk sterk aanwezig zijn in het dagelijks leven. Daar raakte ik voor het eerst in de ban van het mandenvlechten. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide al snel uit tot een diepgewortelde passie.
Na onze terugkeer naar België in 2001 besloot ik me verder te verdiepen in het vlechten. Met het ouder worden van de kinderen kwam er meer tijd vrij om mijn techniek te verfijnen. Ik volgde tal van opleidingen – vaak in Denemarken – en ontwikkelde mijn eigen stijl.
De kenmerkende bolle vorm van de Ullewanne en de Deense vibes vormen de rode draad in mijn mandenmakersleven.
De Ullewanne
Ulle is een oud Nederlands woord voor wol. In Scandinavische landen herken je nog steeds dezelfde klank in het woord voor wol. In het Deens zegt men bv. uld (uitgesproken als oel).
Wanne is de benaming voor verschillende manden. Vertaald is het dus een wolmandje.
Volgens de overlevering gebruikten herders in het Oosten van Nederland en het Westen van Duitsland, maar misschien wel over een veel groter gebied, de ullewanne om de wol die de schapen tijdens het rondtrekken verloren te verzamelen. Vanuit de ullewanne werd de wol dan gesponnen. Deze wol was voor de herders. Wanneer de schapen geschoren werden, was de wol voor de boer, de eigenaar van de schapen.
In het najaar werden in de ullewanne noten verzameld. De mand werd boven de kachel gehangen om de noten snel te laten drogen zodat ze goed bewaard konden worden.
Vanaf ca. 1900 werden schapen steeds meer binnen omheiningen gehouden en stierf het herderen langzaam uit. De ullewanne werd dan ook niet meer gebruikt voor het verzamelen van wol, maar nog wel voor het verzamelen van noten. En dat is een gebruik dat de oudere mensen zich nog wel herinneren.
Nog een leuk weetje: rond 1850 trokken groepen mensen vanuit midden Europa naar Amerika. Zij bleven hun Europese tradities trouw. Ze gebruiken nu nog ullewannes om gekaarde wol in te doen voor het spinnen.
"Voor mij is mandenvlechten meer dan een techniek. Het is een manier van leven. Het ritme van het vlechten brengt rust, concentratie en verbinding. Ik werk graag met natuurlijke, duurzame materialen en laat me inspireren door vorm, eenvoud en functie. Elk stuk dat ontstaat, is uniek en draagt de sporen van tijd en aandacht."
In het ritme van de wilg
Ik vlecht met eenjarige wilgentenen of wissen, een soepele twijg met een eigen wil, van oudsher gebruikt bij het mandenmaken. Met de juiste bewegingen en kracht wordt elke twijg gelegd en wordt een mand opgebouwd. Ik werk graag zonder mal, creëer zo unieke manden, en speel graag met verschillende soorten wilg om een mooi kleurenspel te bekomen.
Bij het vlechten is vioolmuziek nooit veraf. Ik vlecht graag op vioolmuziek, kom dan helemaal in het vlechtritme, uit het hoofd, in de mand.
Workshops en cursussen
Wat ik in de loop der jaren geleerd heb, geef ik met veel plezier door. In mijn workshops en cursussen deel ik niet alleen technieken, maar ook het plezier en de rust die het vlechten met zich meebrengt. Iedereen werkt op zijn eigen tempo, met ruimte voor creativiteit en ontdekking.
… en ontvang af en toe een berichtje over onze nieuwste workshops, verhalen uit het atelier en inspiratie uit de wereld van mandenvlechten.
Fotografie o.a. door Woord en Beeld – Be(come) who you art
